U lijkt gelukkig niet op een makelaar

1 februari 2010 door Esther Offringa | 9 reacties »

Een aantal jaren geleden vond ik het bovenstaande een gewéldig compliment…. én ging vol trots met de verkoopopdracht naar ‘huis’. Maar nu ga ik er eigenlijk steeds meer over twijfelen. Al 20 jaar werkzaam in de makelaardij, waarvan 10 jaar als beëdigd makelaar-taxateur en altijd vol enthousiasme mijn werk gedaan. Ook qua diversiteit ontbreekt het er niet aan, bestaande bouw, nieuwbouw, uitpondprojecten, adviseringen aan de beleggers,  ontwikkelaars en woningcorporaties, de contacten met de landelijke opdrachtgevers, het kan niet op!

Maar langzaam aan wordt het steeds minder leuk… het gevoel wat mij steeds meer bekruipt, is dat ik continue mijzelf en onze vakbekwaamheid aan het verdedigen ben.

Waarom? Nou er speelt momenteel weer van alles…frustratie U lijkt gelukkig niet op een makelaar

De taxatie-instituten, die de banken moeten beschermen tegen de door hun zelfgemaakte eerdere fouten. (Wie accepteerden opeens alle taxatierapporten van allerlei instituten in den lande?) Wij moeten werkelijk alles onderbouwen…. op géén enkele manier nemen ze iets van ons aan, wat nou vakbekwaamheid?

En nu ook de projectontwikkelaar, die het volgende in zijn weblog zet:

‘De Makelaar? Die neemt het project in portefeuille, maar die portefeuille puilt waarschijnlijk uit met andere nieuwbouwprojecten. De eerste maanden scoort de makelaar nog wel wat handtekeningen, maar daarna stokt het aanbod van nieuwe klanten en valt het project stil. Voor de makelaar is het minder aantrekkelijk om extra inspanning te doen, want de handtekeningen voor de laatste woningen vragen veel meer energie dan die voor de eerste woningen’.

Tja… waarom zou je ook een makelaar nemen, die binnen de regio precies weet wat er speelt, de doelgroepen goed kent, waardoor ie, als ie aan het begin van een ontwikkeling al bij een project betrokken wordt, de ontwikkelaar kan adviseren, of het niet alleen een ‘leuk’ project is, maar er daadwerkelijk ook een product gebouwd wordt, wat verkocht kan worden.

Waarom zou je een expert inschakelen die nu ook al actief bezig is met het onderhouden van zijn netwerk, tegenwoordig via alles waar je 2.0 achter kan zetten. Twitteren, Hyven, Weblogs, Linkedin, Facebook? Want zou hij zijn cliënten kennen? Laat staan ermee communiceren?.

Gelukkig kunnen we het tegenwoordig allemaal zelf, en hebben we de expertise in onroerend goedland niet meer nodig!

Ach… het bovenstaande is misschien maar vrijdagmiddag gebrabbel….

Want als ik dan vandaag bij de notaris de blije gezichten weer zie van zowel koper als verkoper, waarbij de laatstgenoemde helemaal gelukkig is, dat ondanks dat het een tijd geduurd heeft, zijn huis toch verkocht is, en hij erg blij is met onze begeleiding… en me zelfs een dikke zoen geeft… dan geeft dat me nog steeds het mooiste gevoel wat er is!!…

Tja… dan lijk ik misschien maar niet op een makelaar…. 

maar ik ben het wel, en ik ben er trots op ook!

Popularity: 8% [?]

email U lijkt gelukkig niet op een makelaar
Tags: , , , , , , , , , , ,
Categorie: makelaar 2.0 | reageer op dit bericht

9 Reacties op “U lijkt gelukkig niet op een makelaar”

  1. Eric Looijaard zegt:

    1 februari 2010 om 11:14

    Goed stuk, heel herkenbaar! Ben inderdaad ook vaak verdedigend en steeds minder trots! Voel mezelf meer adviseur dan makelaar, maar ja, what’s in a name? Maar de blije klant, daar doe je het voor!

  2. Han Tuttel zegt:

    1 februari 2010 om 11:16

    Esther – juist door je bovenstaande blogpost (goed verhaal!) denk ik dat je heel veel op een makelaar lijkt!
    Maar dan geen makelaar zoals ‘het publiek’ ze ziet. Nee, jij bent er eentje die het namelijk WEL snapt.

    Je loopt eenvoudigweg voor op de conservatieve massa. Je steekt er bovenuit, dus lijk je er niet op. Elke keer weer bikkelen en uitleggen waarom ‘jouw’ manier van werken wel werkt. Die frustratie… laat die maar lekker links liggen. Gewoon negeren!

    Het gaat eigenlijk om diegenen die het ook inzien, die je wel kunnen volgen en bijbenen. Wat leuk is om te lezen: http://bit.ly/97AFQ7 (ik weet Esther dat jij het al gelezen hebt!).

    Dus – omring je met die groep die je energie geeft. En de grootste groep die dat kan doen zijn tevreden klanten!

  3. Marijn zegt:

    1 februari 2010 om 11:45

    Esther, een stuk waarbij ik het lees alsof ik een dag uit mijn eigen leven voorgeschoteld krijg. Ik denk dat wij in onze maatschappelijke positie vaak een eenvoudig doelwit zijn om allerlei zaken op af te schuiven. Vrijdag nog liet een opdrachtgever ongezouten zijn emotie op mij los, vanmorgen kreeg ik een oprecht excuus. Vaak is het primaire emotie.

  4. Rudolph van Dusseldorp zegt:

    1 februari 2010 om 13:51

    Niet alleen van je tevreden klanten, maar ook van mij een hele dikke zoen voor dit uitstekende artikel!!

  5. Jolanda Vogelzang zegt:

    1 februari 2010 om 16:27

    Toen ik de titel las kwam er al een bekend gevoel vanuit mijn tenen naar boven gekropen. Het enige jammere vind ik dat je gefrustreerd begint te raken. Zal idd wel met vrijdagmiddag te maken hebben. Meid, je doet je best en meer dan je allerbeste zelf kun je niet geven. Daar kun je trots op zijn!

  6. Gert van Dorsten zegt:

    1 februari 2010 om 16:52

    Hey Esther,
    Zo herkenbaar, maar inderdaad we doen het voor de mensen die ons wèl waarderen. En een bos bloemen, een taart, fles wijn of een kus komt toch nog regelmatig voor. Als het helemaal stopt, dan moet je misschien wat anders gaan doen. Maar zoals jij betrokken bent, kan ik mij dat niet voorstellen!
    Wat wel belangrijk is, dat we communiceren wat we allemaal doen, vaak vinden we zelf dingen vanzelfsprekend en ziet de klant daarom niet wat je voor hem/haar doet.
    We zien elkaar weer op 23 februari in Westervoort bij Dennis.
    Gr. Gert

  7. Imre Schaafsma zegt:

    1 februari 2010 om 19:33

    Beste Esther,

    ik ben de zoveelste die zegt dat het herkenbaar is…wat moeten we daar nu van denken? Is dat echt het vrijdagmiddag gevoel of een teken dat er dingen aan het veranderen zijn in onze branche.
    Het wordt steeds lastiger om onze toegevoegde waarde aan mogelijke cliënten uit te leggen. Aan de andere kant wel een uitdaging want de kunst is juist de voordelen te kennen die je als makelaar te bieden hebt. Je eigen sterke punten kennen lijkt zo makkelijk, maar het is soms zo lastig te communiceren.
    Feit is dat de verkopers zelf tegenwoordig alle tools aangemeten krijgt om zelfstandig datgene te doen waar wij zo hard voor geleerd hebben. En in deze tijden waarin mensen liefst zo min mogelijk uitgeven (in veel gevallen ook zeker begrijpelijk)is het te merken dat men dan toch eerst voor eigen initiatieven kiest. Ik herken heel veel in jou stuk, veel gevoelens leven bij mij ook. Misschien is dat ook de reden dat ik 1,5 jaar geleden open stond voor nieuwe zakelijke mogelijkheden. Ik was niet op zoek, zeker niet, maar soms komt er iets op je pad. Dus ik ben een tweede bedrijf begonnen….heb er nu ook de tijd voor…(misschien wat cynisch), maar het is ook heel goed te combineren. Het verzet zeker ook je gedachten en haalt wat stress weg, waardoor je ook in je oorspronkelijke bedrijf de leuke dingen weer meer gaat herkennen. Want wat mij betreft is inderdaad die blije glimlach bij het zetten van de handtekening hetgeen waar je het voor doet. Maar als je daarnaast zelf ook weer op positieve manier constructief met nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen bezig kunt zijn, waarbij je alweer anderen iets te bieden hebt, maakt dat het nog leuker.
    Maar ik ben blij te zien dat ik niet de enige ben die met deze gevoelens worstelt (zo voelt dat soms…).
    Groeten, Imre Schaafsma
    (voor het geval je nieuwsgierig bent, mijn tweede bedrijf is te vinden via: http://www.wellness-marketing.nl)

  8. Joost Verbaas zegt:

    2 februari 2010 om 00:17

    Goh wat een begrip van iedereen zeg! Alle reacties herkennen zich in dit verhaal….. Eigenlijk te triest voor woorden.Hoe zou het komen dat we continue onszelf moeten verdedigen? Zou de oorzaak niet liggen in jaren lang te snel te makkelijk je geld verdienen zonder enige vorm van service of dienstverlening?

    Gek hé dat een ontwikkelaar niet bij jou aanschuift voor advies? Ooit wel eens gedacht om die ontwikkelaar zelf te benaderen? En dan dat huilverhaal over de blog van de ontwikkelaar, het is toch zo dat we het laten liggen op het moment dat het moeilijk wordt? Als het vanzelf gaat kan iedereen de makelaar spelen, maar in de huidige tijd staat de échte verkoper op. Ik vind het geweldig, eindelijk krijg ik de kans om mijn toegevoegde waarde te tonen. Het kaf wordt van het koren gescheiden!

    Tenslotte “moet je jezelf steeds verdedigen…” ik zou zeggen: stel eens een paar vragen aan je klant, dan weet je waar de behoefte ligt en hoef jij je niet te verdedigen.

    Succes

  9. Imre Schaafsma zegt:

    2 februari 2010 om 10:22

    Grappig, die verschillende reacties en ook wel interessant om te zien hoe verschillend mensen omgaan met de huidige situatie. Beste Joost, misschien wat rechtlijnig / hard, hoe je het noemen wilt, maar op verschillende punten ook wel weer heel waar. Het gaat er in deze tijd (en waarom alleen in deze tijd?) om je te bewijzen door je servicelevel en je creativiteit. Meedenken en vooruitdenken en actief ondernemen. Dat geldt overigens niet alleen voor de makelaardij, volgens mij is dat zo’n beetje onontbeerlijk voor iedere actieve ondernemer, waar of niet. Dat het kaf van het koren gescheiden wordt ben ik met je eens. Dat het altijd alleen aan de makelaar zelf ligt niet helemaal. Maar tijden als dit dwingen je wel om eens goed naar jezelf en je werkwijze/inzet te kijken. Op zich niet verkeerd. Wel jammer dat goedwillende makelaars in loondienst mede hun baan kunnen verliezen als het bedrijf het niet meer redt, want ook daar zitten mensen van goede wil en het juist kaliber tussen. Dan kun je nog voor jezelf beginnen….maar in deze tijd? Misschien tijd om een andere weg in te slaan?

 

Reageer op dit bericht